تکرار پرتعداد ترکیب‌هایی مانند «حسین منی و أنا من حسین» در آثار روایی شیعه، حاکی از وجود اسلوبی بیانی خاص است که نیازمند واکاوی معنایی جهت روشن ساختن مقصود اصلی آن در روایات و تسهیل فهم احادیث می‌باشد. با توجه به اینکه چنین نگاهی به این نوع ترکیب‌ها در آثار پژوهشگران حدیثی کمتر دیده می‌شود، این پرسش مطرح می‌گردد که این ترکیب در پی بیان چه مفهومی است و چه ویژگی‌های معنایی‌ای دارد؟ از همین رو، این پژوهش با رویکرد تحلیلی ـ توصیفی و بررسی احادیث دارای این نوع ترکیب، به تبیین معنا و مقصود آن پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد که این ترکیب، به‌عنوان یک اسلوب بیانی، هم در قالب ایجابی و هم سلبی در منابع حدیثی حضور دارد و در تمامی موارد ـ با وجود تفاوت‌های ساختاری و محتوایی ـ عنصر مشترک «تبعیت» را نمایان می‌سازد. البته ویژگی‌هایی مانند ذاتی بودن تبعیت، صفت‌محور بودن، برائت، دشمنی و تضاد نیز بنا به مورد مشاهده می‌شود، اما این ویژگی‌ها جزء خصایص ذاتی اسلوب به شمار نمی‌روند. لازم به ذکر است که درباره موضوع این پژوهش، مقاله یا نگارش خاصی شناسایی نشده است.