یکی از چالش‌های اساسی در فهم دقیق روایات، وجود واژگان مشترکی است که در علوم اسلامی، افزون بر معنای لغوی، معانی تخصصی و اصطلاحی یافته‌اند. این تحول معنایی گاه باعث بروز سوءبرداشت‌هایی در تفسیر احادیث می‌شود؛ چراکه کاربرد اصطلاحی این واژگان با زمینه زبانی و تاریخی صدر اسلام، که روایات در آن شکل گرفته‌اند، هم‌خوانی ندارد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی آسیب‌های ناشی از نادیده‌گرفتن تفاوت‌های معنایی واژگان در فهم احادیث می‌پردازد و تلاش دارد راهکارهایی برای ترجمه دقیق‌تر روایات ارائه دهد. در این راستا، واژگانی همچون «اجتهاد»، «فقه»، «اعراب القرآن» و «وضو» مورد تحلیل قرار گرفته‌اند و تأثیر معانی دوگانه آن‌ها در برداشت‌های حدیثی تبیین شده است. نتایج نشان می‌دهد که اتکا صرف به معانی اصطلاحی، بدون توجه به زمینه صدور حدیث، می‌تواند منجر به تفاسیر نادرست یا متناقض شود. ازاین‌رو ضروری است پژوهشگران علوم اسلامی، به‌ویژه مترجمان، در تحلیل‌های خود بستر زبانی و زمانی صدور روایات را با دقت لحاظ کنند و با توجه هم‌زمان به معنای لغوی و اصطلاحی واژگان، در راستای ارتقای فهم روشمند، پیشگیری از سوءبرداشت‌های رایج و ارائه ترجمه‌ای شیوا و مستند، گام بردارند.